Opvallend aan de bij ons op stal aanwezige paarden en de vele aanvragen is het “suikerprobleem”.
Veel paarden en pony’s kampen hiermee.
De meest bekendste en simpelste is Cushing, tegenwoordig PPID.
Vaak aan ouderdom gerelateerd, maar ook voorkomend bij jongere paarden.
Over het algemeen een probleem wat jarenlang goed te sturen is met medicatie of kruiden (mijn voorkeur) aangepast krachtvoer, aangepaste beweiding en hooi.

Moeilijker wordt het als een paard kampt met insulinerestitentie; de mate waarin het paard dat heeft zorgt voor een soortgelijk beleid als bovenstaand maar met aanvulling van speciaal daarvoor geschikte supplementen, hooi laag in suiker, nog scherper weidebeleid of, in het ergste geval: geen weidegang meer.

En dan hebben we de PSSM’ers, moelijker dan dat kan je ze niet krijgen; ieder paard heeft zijn eigen voerrantsoen en beleid nodig.
Wat voor de ene uitstekend werkt, kan voor de ander heel slecht uitpakken. Maatwerk dus.
Voor deze paarden maken wij dan ook altijd een uitzondering: het beleid en rantsoen waar ze het goed op doen, daar veranderen wij niks aan, alleen denken wij mee indien zich nieuwe problemen voordoen.

Gezien alle paarden met “suikerproblemen” rees bij mij natuurlijk de vraag: hoe kan het, deze toename?
Waar we vroeger zelden een paard met suiker zagen, zien we er nu zelden 1 meer zonder suikerprobleem.
Het antwoord van onze dierenarts was de bevestiging van wat ik al vermoedde: veel pensionstallen zijn opgericht op voormalige boerenbedrijven met Engels raaigras waar ook het ruwvoer van gewonnen wordt. Dit gras is voor veel paarden uiteindelijk schadelijk, met name voor de sobere rassen.

Mogen wij ons gelukkig prijzen met onze “ouderwetse” weilanden en onze leveranciers van hooi!